Een beetje schamen doe ik mij wel...al een hele tijd geen blog gemaakt. Maar...het heeft een reden. De afgelopen weken zijn slopend geweest. Lichamelijk en geestelijk. Ik schreef al eerder dat ik naar een huis zou gaan kijken in de buurt waar ik al eerder heb gewoond, samen met Wouter. Eerst stond ik nummer 10, bij de bezichtiging nummer 5 en ik zei tegen de dame van de woningbouwvereniging: of het wel zin had om mijn gegevens in te leveren. Zij zei: doe maar want soms kan het hard gaan...wat heet hard...na een week werd ik gebeld met de mededelingen dat zij mij het huis mochten aanbieden. De mensen die "voor " mij stonden hadden hun gegevens niet in orde en ik wel!  Daarna ging alles in een stroomversnelling. Wederom naar Heemstede om alles te tekenen en ik moest nu alles gaan regelen voor de verhuizing. Wat was en ben ik blij dat ik al maanden bezig was om op te ruimen en te zorgen dat de poezen een goed huis zouden krijgen! Zo blij dat Peter en Gina de poezen liefde...