De tijd vliegt en het is vandaag lente 2023. We hebben al heel wat mooie dagen gehad en ik heb volop genoten van de zon, fietsten, zee en ga zo maar door.  Tja in mijn achterhoofd wel met het idee dat ik nog "onder het mes"moest. Dat gebeurde toch eerder dan ik had verwacht en daar schrok ik toch wel van. Maar nu kan ik straks weer heerlijk de lente en zomer in. Misschien toch een weekje Kreta?  Ik werd gebeld dat ik mij zaterdag 18 maart mocht melden in het A.V.L en dat ik rond 12.30 zou worden geopereerd. Het zou een laser incisie worden.  Renée heeft mij gebracht en gehaald en het is mij erg meegevallen. Tja narcose blijft een gek ding. Voor mijn gevoel ging ik onderzeil met een zucht en kwam ik meteen met een zucht, de tube, je spreekt uit tjoep, moest uit mijn keel, weer bij  Ik had echt iets van he???/ Ben ik er al weer?  Wat is het A.V. L een geweldig ziekenhuis... 29 maart krijg ik de uitslag.  Ze gaan het biopt met het verwijderde stukje hui...

 Mijn huis geurt naar versgebakken brood........ Daar ben ik weer even. Het is alweer midden februari en mijn dochter wordt morgen alweer 49 jaar niet te geloven. Volgend jaar is ze aan de beurt....reken maar........hoor je die "valse"lach?Ik kan mij nog zo herinneren dat zij werd geboren het ging razend snel en ook werd mijn toenmalige echtgenoot ook razendsnel  weer met een ingeklapte long opgenomen....Tja de tijd vliegt.. Ik sta op de wachtlijst van het A.V.L. ik probeer er niet te veel aan te denken ik zie het tegen die tijd wel. Of ik mij erop verheug? wat denk je zelf? De nascholingen vliegen weer om mijn oren en het gekke is, of juist het mooie, dat je er iedere keer weer van leert. Dat zelfde geld voor het werken op de spoedpost. Wel valt vreselijk op dat de mensen vreselijk korte lontjes hebben gekregen sinds Covid. Ook de psychische problemen nemen toe...mensen kunnen niet meteen worden geholpen omdat de wachtlijsten te lang en te onoverzichtelijk zijn. Gelukkig ben...

Tja en dat bovenstaand hoop ik echt.......zo wel voor de goede dingen als de verdrietige dingen en zeer pijnlijke dingen.  Lieve Allemaal, lieve vrienden en vriendinnen, Eind december. Hans en Ans vieren dat zij 45 jaar "in de echt verbonden zijn." Het is een leuk feest met voor een ieder een activiteit om aan mee te doen en uiteraard heerlijk eten. Ik zing tegenwoordig bij Haarlemmerolie ( Haarlemmerolie bestaat echt en ze zeggen dat het voor heel veel dingen werkt) een koor onder leiding van Leny van Schaik. Ik doe mijn laatste dienst in de kerk aan de Oude Groenmarkt. De kerk is verkocht en er wordt emotioneel afscheid genomen. Ook ik zal de middagen missen in de stilte van de kerk.. Ik kon dan altijd heerlijk even mijn "zonden" overdenken, alhoewel ik dan daar eigenlijk wel iedere dag had kunnen zitten...grapje hoor, valt best mee. Ik kan mezelf nog steeds in de spiegel aankijken.  Kerk aan de Oude Groenmarkt. Met enige regelmaart eten Ine en ik en Renee en ik s...

Soms zit het mee en soms lopen dingen anders dan je verwacht had. Zo ook met mijn plekje op een zeer intieme plaats. Het was al duidelijk dat er wat aan gedaan moest worden, maar dat ik verwezen ben naar het AVL....ja dat valt even rauw en niet doorbakken op mijn bord. Nu wachten op een oproep en dan na het eerste gesprek daar, weet ik wat er gebeuren gaat.  Wel ben ik blij dat ik het plekje heb ontdekt en daarom zou ik tegen alle vrouwen willen zeggen "pak de spiegel en kijk down under."  Lieve mensen ik hou jullie op de hoogte.  P.S. Er is een datum bekend: 10 januari 2023 ga ik voor mijn eerste consult. Renée gaat met mij mee, want 2 horen meer dan 1. Eerst wilde zij het eerste consult(en)20 december, nou dat vond ik iets te snel. En nee...ik ga nog niet dood hoor.......dus kids nog even geen erfenis.....trouwens ik wil alles opmaken....Haha Tot de volgende keer en fijne feestdagen. Ik ga lekker werken. Liefs

Tja en zo is het alweer 2 december 2022. Het was een gek jaar vol met verassingen, liefde, teleurstelling en ga zo maar door. Maar het belangrijkste is wel dat een mens gezond is, voor zoverre  je weet, en dat je goede lieve mensen om je heen hebt.    Een kleine terugblik. Januari begon voor mij rustig in bed, want na het oliebollen bakken bij Joan was ik hondsberoerd en ben mijn bedje ingedoken  rond midden nacht hoorde ik ergens in de verte vuurwerk. Het was een maand van wennen dat ik geen diensten meer draaide op de huisartsenpost. Ik begon met slaapwachten op de post in Alphen en bleef zodoende toch op de hoogte van alles en nog wat nu op een afstandje. Ook heb ik gewerkt in een huisartsen praktijk in Assen.  Februari werd op alle vlakken een onstuimige maand. O.a. Wind, regen, hagel,  Corona, maar toch weer om met of zonder Qr code rond het haardvuur te zitten met appelgebak in één van de open gebleven strandtenten. Alleen of met iemand anders. Kirst...

  Zo en dat waren dus een paar dagen Kreta. Dick en Siemon gaan Mertiza verlaten dus moest ik wel even afscheid gaannemen. De heen reis ging voorspoedig en na een nachtje slapen "was ik er weer". Soms heel goed om even van omgeving te veranderen. Het leven is niet altijd even gemakkelijk maar het blijft boeiend en zoals ik al eerder zei: lieve vrienden, vriendinnen familie kinderen en kleinkinderen om je heen is heel veel waard. De zee in Griekenland was heerlijk pis lauw en ik heb lieve mensen ontmoet, want ook dat moet je altijd maar afwachten. Het eten was prima en ook betaalbaar...de drank "gleed"er zo in......Het fijne is van even weg zijn dat je heerlijk kan schijven en nadenken over alles wat wel en niet belangrijk is in het leven. Wanneer je thuis bent dan zie je van alles en moet je vooral alles, nu niet en dat kon ook best even heftig zijn. De gastvrijheid van Dick en Siemon was open en humorvol. Soms wanneer je in gesprek raakt, zijn er toch meer herken...